Svo sem ekkert markvert en ákvað samt að henda inn línu svo að facebookið yfirtaki ekki alveg  þessa síðu.
Gömlurnar mínar bíða nú í fjárhúsunum búnar að fá síðustu tugguna sína og eru að fara í hvíta húsið á morgun. Mér finnst þetta aldrei skemmtileg stund þó svo að þetta séu nú bara skepnur.Þær eru búnar að veita mér gleði í gegnum tíðina blessaðar þó svo að þær séu nú ekki meðvitaðar um það sjálfar. Og ef að maður leyfir sér að vera heimspekilegur þá eru það sennilega mestu gleðigjafarnir í lífinu, þær persónur, menn eða skepnur, sem maður umgengst sem að vekja með manni góðar tilfinningar, hlátur, hamingju og gleði, án þess að hafa nokkuð fyrir því annað en að vera til staðar.
Teitur til dæmis hann hefur nú ekki neitt hlutverk í lífinu annað en það að éta afganga. Það gerir hann reyndar með svo mikilli prýði að sorpurðun í innsveitinni er vart mælanleg.

En auk þessa þá kallar hann á einhvern undraverðan hátt fram hjá mér bros í hvert einasta skipti sem ég hugsa um hann. Og það þykir mér nú ekki amalega aukaafurð.
Annars skil ég Teit nú aðeins betur en ég gerði áður. Í vinnunni um daginn var Már að tala um hundinn sinn sem er border collie. Sá er nú ekki mikið taminn en Már sagði aftur á móti kæmi það að notum að eðlið að sækja sé svo sterkt í hundinum að hann tefur fyrir rollunum ef þær eru að sækja í burtu og auðvelda þannig smalamennskuna fyrir bóndann.
Þarna kviknaði hjá mér ljós.!!
Aumingja Teitur sem hefur þurft að sitja undir því að vera t.d. heimskur, heyrnarlaus eða jafnvel þroskaheftur er náttúrulega blendingur!!!!
Þarna er skýringin komin, á andartaki kemur fram allt þetta eðli, sækja, reka, benda, gelta og bara allt það sem hinar ýmsu tegundir sem að honum standa hafa upp á að bjóða. Reyndar virðist þetta allt koma fram í einu . . . en svona er þetta bara.
Ég bað hann afsökunnar þegar ég kom heim

Jebb Það er orðið alltof langt um liðið síðan ég settist hér við bloggið en ég hangi í því að þið hafið þá trú að engar fréttir séu það sama og góðar fréttir. Vissulega er það raunin.
Enn er eftir að slátra nokkrum lömbum og gömlu rollunum, en ég setti þau ofanfyrir veg, eins og forveri minn á Hvalshöfða hefði nú líklega sagt
Ég var nú búin að búa mig undir það að ekkert yrði nú sett á þetta haustið vegna heyleysis en það rættist nú úr þannig að einhverjar nýjar drottningar prýða nú húsin í haust og vetur. Ég grisjaði vel úr ánum og ætla svo að setja á svona 15- 20 gimbrar en er eins og venjulega komin með augastað á 30.
Í síðustu smalamennskunni var fyrsta verkið eins og vant er að loka hina öflugu smalahunda búsins vel og vandlega inni í bæ á meðan gjörningurinn átti sér stað.
Þegar fénaðurinn var kominn í hús var gengið til bæjar til að fá sér í svanginn. Þar beið meistari Teitur með smjör í munnvikunum, þá hafði hann komist inn í eldhús og sporðrennt heilu sólkjarnabrauði og næstum fullri smjörvadós með því.
Fegnust var ég nú þegar að ég komst að því að hann hafði ekki étið pokann utan af brauðinu líka og þegar ég fattaði líka að þetta var talsvert minni skaði heldur en ef hann hefði komið með að smala
Reyndar hef ég tekið þau með að reka inn af túninu og þau eru ósköp þæg greyin.
Róbert slasaði sig aðeins í haust, fékk grjót utan í löppina og var í ómskoðun um daginn og á að hitta ehv sérfræðing í byrjun nóvember því að liðþófinn er skemmdur á tveimur stöðum, þá kemur í ljós hvort að þurfi að laga þetta eða hvort þetta lagast af sjálfu sér.
Hann er nú samt farinn að vinna aftur og pjakkast út um allt hérna heima þó að hann sé ekki góður.
Um daginn bauð ég Elvari í leikhús að sjá Galdrakarlinn frá OZ ( ég kunni ekki við að fara að sjá það barnlaus). Ég var búin að hringja í hann og bjóða honum og hann var voða spenntur. Rétt eftir símtalið hringdi síminn aftur og þá var það Elvar. Hann sagði undurlágt í símann að hann þyrfti að segja mér svolítið og svo hvíslaði hann; "Mér  finnst þú sæt" svo skellti hann á! Mamma hans hringdi svo að forvitnast og sagði að hann hefði laumast inn í herbergi á meðan hann hringdi. Klár strákur, ekki að vera að blanda saman þessum tveim konum í lífi sínu það gæti haft í för með sér verulega hlunnindaskerðingu hjá annari hvorri eða jafnvel báðum,
En leikhúsferðin var mjög skemmtileg.
Dagurinn í dag er búinn að einkennast af alveg dæmalausum myndarskap, eins og vant er.
Sunnudagssteikin kraumar í ofninum,þó að það sé laugardagur. og lifrarpylsan er í stöflum í frystinum og væntanlega verður blóðmörshlaðinn þar líka innan  skamms.
Það er ekki eftir sem af er eins og gamla fólkið sagði.
Alltaf þegar ég geri slátur þá dettur mér í hug þessi ósköp sem mamma gerði alltaf af þessu á hverju hausti. Það var sko ekkert aðeins. Þetta var soðið í risastórum þvottapotti fram í þvottahúsi, örugglega fjórir eða fimm pottar á dag í marga daga ( í minningunni að minnsta kosti) og sett í súr.
Og alltaf fannst mér þetta mjög spennandi. Held stundum að ég hafi verið skrítið barn!!!!
En nú er mál að linni og best að halda áfram, Eigiði góðar stundir og veriði glöð.
Ætla ekkert að biðja ykkur að kvitta, þið gegnið hvort sem er eiginlega aldrei
Bestu kveðjur Hvalshöfðabóndinn

já það er komin helgi enn og aftur og ég næ ekki einu sinni að elta halann á mér og kem því einu sinni enn með gamlar fréttir
'A sunnudaginn síðasta fórum við hjónakornin suður á land að heimsækja móður skyldfólkið mitt sem var með hitting þar á bæ sem heitir Eiríksbakki. Þar áttum við góða stund með þessu yndislega fólki.
Tilfinningin sem ég fékk þarna þessa dagstund var ákaflega góð, að hitta þarna fólk sem maður þekkir ekki mikið en finnst samt eins og að maður þekki og hafi jafnvel alltaf þekkt. Skrítið en svona er þetta nú  bara. Fólk með góða nærveru myndi sennilega einhver segja.
Eina systir hennar mömmu sem er eftirlifandi, hún Stína var þarna og líka Gústa sem var gift Héða bróður mömmu. Fallegar og skemmtilegar gamlar konur.
Stína auðvitað í bleiku og rosalega fín, alveg eins og ég man eftir henni þegar ég var lítil og Gústa alltaf brosandi og svo hlý og notaleg lika alveg eins og ég man eftir henni sem barn.
Sumir mundu nú ákaflega vel eftir mér líka sögðu þau, enda ennþá frekar lítil,feit, feimin, rauðhærð og freknótt, en ég held að ég sé ekki lengur með flóka í hnakkanum  Ekki oft að minnsta kosti
Við nutum þess lika að mamma var eina systkinið sem bjó í sveit og fólkið hennar var mjög duglegt að heimsækja hana. Það voru alltaf miklar gleðistundir og mikið hlegið á Oddsstöðum þegar þær heimsóknir stóðu yfir enda systkinin mjög glaðsinna fólk.
En vikan er búin að vera fín.
Vinnan gengur vel og haustveðráttan er að reyna að sveipa hulu yfir norðanáttarsumarið mikla með því að skarta sínu fegursta dag eftir dag.
'i dag var farið með hænurnar frá vordögunum í skólann, vöktu þessir nýju íbúar talsverða athygli krakkanna og gaman að sjá hvað þeim leið vel í nýju Hænsnahöllinni sinni sem krakkarnir útbjuggu fyrir þær síðastliðið vor.
En bless í bili og ekki vera feimin að kvitta . . . .  .þó að það sé bara hæ, það er svo gaman að hafa svona síðu svolítið gagnvirka.
Eigið ljúfar stundir
Hvalshöfðabóndinn

Ég verð nú að biðjast afsökunar á þessum drætti á síðari hluta gangnaferðarinnar. Stafar það af amstri ýmiskonar, og ekki síst af tanndrætti. Kjellingaranginn þurfti nefnilega að láta fjarlægja úr sér rót af tönn sem ég er búin að fresta óhóflega að láta taka vegna talverðrar hræðslu við aumingja tannlækninn sem er hið besta skinn. Og þar sem ég er svo heppin að þurfa afar sjaldan að éta pensilín eða verkjalyf þá fara þau ekkert voðalega vel í mig og lét ég því´margt sitja á hakanum þessara hluta vegna meðal annars skrifin..
En eiturbrött er ég orðin og áfram með smérið.
Þegar ég vaknaði klukkan 6 í kofanum eftir frekar skrykkjóttan svefn var mitt fyrsta verk að klessa nefinu á gluggann og gá til veðurs. Viti menn, úti var alveg kolsvarta þoka. Blíðviðri kvöldsins áður hafði greinilega ákveðið að hverfa af vettvangi, um stundarsakir að minnsta kosti.
Á þessu augnabliki var ég alveg viss um það að nú hefði ég asnast til að framkvæma eina af mínum allra verstu hugmyndum og rúmlega það. nú myndi ég týnast í þokunni og það sem verra væri allir hinir líka og þá væri enginn eftir einu sinni til að leita að mér.
Einhver rifjaði nú upp speki sem mætur maður hafði ehv tímann sagt við óvanan mann í göngum : Ef þú villist á heiðinni, þá skaltu bara fara strax aftur heim í kofann !!!! já já eins og það sé nu hægt
Menn fóru þrátt fyrir allt að potast á fætur og fá sér morgunverð og eftir að hafa heyrt í miðfirðingum var ákveðið að austustu menn myndu leggja af stað og við hin doka.
Um hálf átta var svo talið að væri að létta til þannig að það var lagt á klárana og svo var haldið af stað út í þokuna sem lét engann bilbug á sér finna.
Riðum við góða stund í hnapp á eftir fjallkóngi vorum og ég vonaði svo innilega að blessaður maðurinn vissi hvert hann væri að fara því ekki hafði ég hugmynd um það
reyndi samt að setja á mig áttina og finnast ég vera voða gáfuleg, en það breytti ekki því að það sá varla út úr augunum.
En loksins létti og í ljós kom að við vorum alveg á þeim stað sem kóngurinn hafði áætlað að við værum á og þá fór hver á sína göngu.
Ég fylgdi mínu manni sem skugginn væri enda var hann aðal og ég bara hundur.
Hann stóð sig að sjálfsögðu frábærlega og ég og Vængur reyndum af fremsta megni að gera okkar besta. Einu sinni fór ég reyndar næstum að grenja því ég hélt að  mín versta martröð væri að verða að veruleika Elsku kallinn minn hann Vængur sökk nefnilega á bólakaf í einn helv flóann, og ég er sko að meina bólakaf, upp fyrir mið læri og hálf hnakklöfin fóru á kaf og meira segja snoppan fór ofan í. 'Eg dreif mig af baki og mundi á þeirri stundi hvorki eftir því að ég er í yfirvigt og að verða miðaldra ( held kannski að það hafi komið brestur í hljóðmúrin þvílíkur var hraðinn hehe að minu mati amk.) og teymdi hann yfir. Hann hafði sig reyndar strax upp ( sem betur fer) þó svo að hann sykki í hverju skrefi á leiðinni yfir.  Þar skulfum við smá stund og ég saug nokkrum sinnum upp í nefið á meðan ég mokaði í hann megninu af hestakögglunum sem ég var með í vasanum.
Eftir þetta lá bara allt upp á við. á meðan við þokuðumst með féð niðrá við. Veðrið batnaði með hverri mínútunni og dagurinn varð hinn dásamlegasti.
Safnið var komið niður að heiðargirðingunni um hálf tvö sem er óvanalega seint, þannig að þar var rétt gleypt í sig nestið og svo haldið af stað niðreftir. Þá brá svo við  að féð rakst alveg ljómandi og við vorum komin í réttina um hálf átta um kvöldið. 
Takk bara allir þeir sem voru samferða þennan dag því þetta var svoooo gaman
kveðja Hvalshöfðabóndinn

Já það kom að því að gamlan léti sig hafa það að prófa að fara í göngur
Ástæðan jú, síðsumars fékk ég upphringingu frá gangnamanninum mínum til fleiri ára og hann hreinlega sagði mér upp!
Ég verð nú að játa það að uppsögn hef ég nú ekki fengið síðan einhverntíman á táningsárunum og þá hef ég örugglega verið fljót að ljúga því til að ég hafi sagt viðkomandi einstaklingi upp á undan. Því ósvalari hlut er ekki hægt að lenda í en uppsögn.
Ég brást að vonum ekkert sérlega vel við þessu erindi mannsins því ég hafði alltaf staðið í þeirri trú að hann væri æviráðinn, sem þýðir að mínu mati, þar til annað hvort okkar, nú eða bæði gæfi upp öndina.
Nú voru góð ráð dýr, ekki var ég nú alveg svo brött að ég gæti hugsað mér að standa þessa plikt ein og óstudd , þannig að ég ræddi við vin minn góðan hvort hann væri tilkippilegur að skella sér í göngurnar og hann tók því nú bara líklega en æskilegt væri að kjellingin kæmi nú með sem hundur.
Um fimm á fimmtudag lögðum við af stað. Róbert skutlaði okkur fram á heiði þar sem lagt var á reiðskjótana og riðið sem leið lá fram í gangnamannakofann.
Veðrið var dásamlegt og þegar þangað var komið beittum við hestunum í klukkutíma og settum þá svo inn, kíktum svo  á nestið og borðuðum það fyrir utan skálann í blíðunni.
Nesti er afar mikilvægur hluti í leitum hef ég heyrt og miðað við magnið sem var með var sko eins gott að grípa hvert tækifæri sem bauðst til að troða í sig svo að ekki þyrfti nú að reiða þetta allt aftur til byggða.
Þrír hundar voru þarna okkur til samlætis, einn frá Möttu, einn frá Pálma og einn frá Jóa í Laxárdal. Nutu þau góðs af sviðabeinunum milli þess sem þau yggldu sig örlítið hvert framan í annað.
Inni í kofanum var kominn fjallkóngurinn ásamt fleiri mönnum.
Greinilega var honum mikið í mun að taka sem best á móti sínum gangnamönnum því kofinn var kyntur svipað og finnskt gufubað!!
Stærðarinnar gashitari var á fullu og á tveimur gashellum sauð vatn í pottum.
Það sauð reyndar þar allt kvöldið og var örugglega að verða fullsoðið undir nóttina
Kannski var þarna einhver að sýna eldunarhæfileika sína ég bara veit það ekki.
Svo sat fólk þarna bara og spjallaði saman og sumir kíktu í bauk en aðrir smökkuðu "lunda" og var hin notalegasta stemmning, en lítið var nú samt sungið.
Mönnum var raðað niður á göngu og farið yfir plan morgundagsins.
En á morgun kemur framhaldið því nú ætla ég að fara að sofa
Góða nótt
Hvalshöfðakerlingin

já aftur verður það bara örstutt en ekki af því að andinn sé ekki yfir mér heldur miklu fremur af því að ég má bara varla vera að því að taka stund í þetta, en þegar ég sá fjöldann á teljaranum þá varð ég bara að setja hérna nokkrar línur.
Núna mallar sultan í pottinum og lyktin í eldhúsinu vekur upp minningar úr öðru eldhúsi sem var mér ákaflega kært þó ekki væri það vottað svo vitað sé.
Þegar ég var styttri en í dag þá var sultugerðin eins og flest annað gífurlegt æfintýri. Rabbarbara frumskógurinn var brytjaður niður við eldhúsborðið og settur í pott með sykri og svo mallaði þetta í heillangan tíma með þessum líka indælis ilmi.
Froðan var veidd samviskusamlega ofan af pottinum og sett á disk og mig minnir meira að segja að hún hafi verið notuð með í rabbarbaragraut.
Rabbarbaragrauturinn var nú einn stærsti ókosturinn við þennan gjörning því að mér fannst hann alveg virkilega vondur, en þar vorum við systur, ég og Fríða alls ekki sammála. Hún hefði getað étið þetta á hverjum degi og líka froðuna, það er að segja ef að hún hefði líka fengið mjólkurkex ( brotið horn í horn ) dýft ofan í mjólkurglas það fannst henni frábært en mér fannst það líka vont.
Aftur á móti var sláturtíðin minn tími. Þegar mamma sauð slátur allan liðlangan daginn í risastórum suðupotti frammi í þvottahúsi og ungfrú yngsta barn smakkað næstum´uppúr hverjum potti
Herlegheitin voru svo sett í risastóra súrtunnu frammi í búri. Þegar maður kíkti ofan í tunnuna minnti það einna helst á hryllingsmynd, það er að segja ef að maður hefði  nú einhverntíman séð svoleiðis. Því þarna flutu sláturskeppirnir innan um kálfshausa , lappir og hrútspunga.
En aftur að hversdagsleikanum.
Nú er Róbert kominn heim og í gær áttum við skötuhjúin brúðkaupsafmæli sem við eyddum á rómantískan hátt við að keyra Þorstein á Sauðárkrók í skólann.
'I dag fór svo Danni suður því að hans skóli er lika að fara að byrja.
Vinnan hjá mér byrjaði þann 15 og á morgun er ég að fara með tveimur elstu bekkjunum uppá Arnarvatnsheiði. Þetta er gert alltaf annað hvert ár og hefur bara heppnast ágætlega.
En nú er best að fara að skríða í ból.
Endilega hafiði það nú gott
Kveðja Hvalshöfðabóndinn

Heyskap lokið í bili. Aldrei tekið eins langan tíma en rúllurnar eru komnar heim og ég byrjaði vinnuna í skólanum í dag.
Leggst bara vel í mig eins og vant er, en skrifa meira fljótlega.
Ekki nokkur andi yfir mér núna í haustveðráttunni sem bylur hér á gluggunum

Kveðja Hvalshöfðakerlingin

Nú er norðanáttin farin veg allrar veraldar og bún að vera einmuna blíða í firðinum fagra og nágrenni. Ekki hefur nú bóndinn verið að slá samt, Uss fuss og svei, bara verið með einmuna kæruleysi og leikaraskap.
Reyndar er nú ástæðan fyrir þessu sú( ekki blíðviðrið reyndar) að stýristjakkurinn í Zetornum bilaði og var verið að græja það fyrir mig því að ekki er ég nú sérlega flink þegar kemur að viðgerðum einhverskonar, 'Eg er víst talsvert meira í atvinnuskapandi aðgerðum eins og að eyðileggja hlutina. En það eykur jú vissulega hagvöxtinn fyrir þá sem að hafa það lifibrauð.
En í stað þess að leggjast í eymd og volæði eða sólbað , sem er álíka leiðinlegt, þá ákvað ég að fara með félögum mínum í hestaferð hérna í kring
Það var í einu orði sagt yndislegt, veðrið draumur og ef að maður er ekki að fíla náttúruna í þessum kringumstæðum þá held ég að sé eitthvað mikið að.
Annars er einn ferðafélaginn búinn að inna mig reglulega eftir því hvort að komi ekki heil bloggfærsla um fyrsta spölinn. Því við eitt hliðið stóðu þrjú af fjórum reiðhrossunum meira og minna á tveimur fótum og þá er ég ekki að meina að þau hafi verið á brokki eða skeiði.
Og kerlingaranginn sem hefur nú ekki  stórt hjarta fékk að heyra þessa setningu einu sinni, einu sinni enn :" Það sem ekki drepur mann, herðir mann." Og mér sem er nú stærðfræðingur að upplagi hættir soldið til að snúa jöfnunni við og fá út að. Að það sem ekki herðir mann, kemur örugglega til með að drepa mann einhverntíma að minnsta kosti
En þetta var bara gaman þó að hjartað hafi tekið nokkur aukaslög eða engin slög ég er ekki alveg viss.
Í gær fór ég í Borgarvirki með Elsu og Elvari að hlusta og horfa (slef) á Egil Ólafsson.
Elvari fannst alveg hundleiðinlegt og það rifjaðist upp fyrir mér í skyndi hversu ógeðslega leiðinlegt það t.d. að vera í kirkju.
Hann var nú samt ósköp stilltur greyið, sötraði kakó sem hann þurfti alltaf fyrst að bíða eftir að kólnaði, eitt skiptið kláruðum við Júlli það 'ovart, annað skiptið helltist það allt niður, en stundum slapp þetta til.
Annars sá ég nú á honum blessuðum að hann þráði ákaflega mikið að heyra þessa setningu : Ef þú hættir þessu ekki þá fer ég með þig út í bíl !!!!
Hann er nefnilega ansi klár stubburinn, en það hafðist ekki í þetta sinn. Hann á svo staðfasta mömmu og svo ekki sé talað um ömmu sem reyndar skellihló inni í sér.
Um daginn fór ég að heimsækja konu sem er svakaleg  galdrakona. Hún sagði mér margt og mikið úr öðrum heimum og meðal annars það að við höfum öll leiðbeinendur sem fylgja okkur í gegnum þetta líf. Mér skildist nú reyndar að þeim gangi nú misvel að koma boðum sínum til okkar mannanna.
Einn af mínum leiðbeinendum er indíáni, á fyrri tilverustigum vorum við bræður, ekki blóðskyldir samt, en bræður. Einhverskonar galdra indíánar eða seiðkarlar ég var ekki alveg viss. Hún teiknaði fyrir mig mynd af honum sem mér finnst bara voða vænt um. Hann horfir reyndar á mig á henni alveg eins og ég hafi verið óþekk, en það er önnur saga. Nafnið hans kom fram og hann heitir Blóðfjöður.
Svaka flott indíánanafn.
Þannig að ég spurði hvort hún vissi hvað ég hefði heitið. 
Og eftir smá stund kom það. Ég hét Skrjáfandi lauf!!!!!
Hvurslags indíána nafn er það eiginlega. Gat það ekki verið Arnarauga eða Svífandi fjöður. Indíánar voru nú þekktir fyrir það að læðast svo hljóðlaust að óvinum sínum til að skera af þeim höfuðleðrin að þeir föttuðu það ekki fyrr en þeir fóru að bursta tennurnar á morgnanna að eitthvað hefði skeð .
Og svo heiti ég Skrjáfandi lauf.  Hmm kannski var ég ekki svona rammgöldróttur og fínn índíáni heldur var þetta öruggasta hlutverkið sem ég gat fengið fyrir hina í ættbálknum. Allir að læðast í bardaga og svo kom Skrjáfandi lauf með látum og flumbrugangi og allt ónýtt.
Já og svo heldur maður að öll þessi líf eigi að þroska mann
Það virðist eitthvað vefjast fyrir þeim þarna hinumegin að kippa þessu í liðinn að minnst kosti
En nóg bull í bili.
Ég er kát og endilega veriði það líka það er svo miklu auðveldara
kveðja Hvalshöðabóndinn
Já og takk fyrir kvittin sem kvittuðuð þar síðast, gaman að því

Nú er kominn mánudagur enn og aftur.
Grasið er að potast upp sem betur fer en sárlega vantar rigninguna
Hér var um helgina hittingur hjá okkur systkinunum og afkomendum og var alveg ljómandi gaman. Seint á laugardagskvöldið birtist svo lítill þreyttur  en ánægður brúarsmiður eftir að hafa lokið tæplega vikutörn við að brúa Múlakvisl eftir hlaupið.
Ég verð nú að viðurkenna það að ég var fegin að sjá hann því að svona vinnutörn sérstaklega í langan tíma eykur óneitanlega líkurnar á slysum en allt fór þetta vel og gekk líka alveg ljómandi
En aftur að hittingnum. Við vorum öll mætt systkinin  og flest systkinabörnin.
Hrútafjörðurinn var nú ekki alveg að standa undir orðspori sínu hvað veðurblíðu varðar en húsplássið á Hvalshöfðanum var nóg þannig að þetta var allt í lagi.
Gaman að fá að kynnast litla fólkinu í fjölskyldunni sem vappaði þarna fram og til baka í útilegu og sveitafíling. Hænurnar eru búnar að jafna sig eftir sjokkið enda vinsælustu fyrirbrigðin á bænum, en  Teitur er alveg uppgefinn enda var haft á orði að sögur af værð hans og leti væri stórlega ýktar. Hann væri bara með hressustu hundum sem fólk hafði séð . Það er reyndar ekki satt, Hann uppskrúfaðist bara allur við þessa gestakomu og hreyfði sig alveg fyrir sumarið amk.
Í gær átti hún Gréta litla afmæli. Hún er orðin hvorki meira né minna en 21 árs kjellingin. Og eins og með hin börnin þá man maður það eins og það hafi gerst í gær þegar ég leit hana augum í fyrsta skipti.
Ég var búin að bíða og bíða eftir henni þessari elsku í rúma viku á Akranesi. Ég var víst orðin svo lúin sögðu þau að ég átti að fara að hvíla mig þar þangað til barnið kæmi. Mér fannst ég nú alls ekkert þreytt, nema þá helst þegar ehv hringdi og spurði með óþolinmæði í röddinni hvort ég væri ekkert farin að finna til!

Búin að sitja hér og láta gamminn geisa og tekst alltaf á ehv undraverðan hátt að klúðra því að troða þessu inn á síðuna.
En allt er þegar þrennt er og víst er að það verður fullreynt þá í fjórða sinn.
Svo sem hefur nú ekki margt og mikið gerst síðan síðast.
Landsmótið er liðið og mig minnir að það hafi verið gaman
Búin að fara á Húsavík og sækja dót sem ég átti þar
Búin að snúa öllu við hér heima til að koma dótinu fyrir og henda fullt af rusli
Búin að slá höfðann og raða þeim örfáu rúllum sem komu út úr því
Heimsótti Gugguna á suðurlandið
Á döfinni er þetta:
Ættarmót hjá okkur systkinunum og co hérna um helgina
Bíða eftir meira grasi svo ég geti haldið áfram að slá
Moka hænsnakofann
Klára að þrífa síðustu króna í fjárhúsunum
Útreiðar
og örugglega sitthvað fleira sem bankar uppá
Róbert er á fjöllum
Elsa er í frí og Elvar var hjá pabba sínum, hann kvaddi ömmu sína sérstaklega vel því að hann var að fara í burtu í tíu daga sem hann sagði að væru næstum því hundrað
Hlakka til að hitta hann kútinn
Júlli var kallaður út úr sínu sumarfríi sem var varla byrjað og er að brúa Múlakvísl. Ekki veit ég hvað þetta tekur langan tíma en verkinu miðar amk ágætlega.
Veit ekki einu sinni hvar þeir gista, en það var að minnsta kosti ekki pláss hjá þeim sem grét hæst í mbl yfir fjárhagslegutjóni vegna skemmdanna. " Það var nefnilega svo geðveikt mikið að gera" en nota bene er nú ekki allt kórrétt sem fram kemur í fjölmiðlum frekar en það sem ratar hér á þessar síður
Danni er að vinna í girðingunum og er svo að gróðursetja plöntur eftir vinnu. Meiri krafturinn í honum núna enda að aflafjár fyrir veturinn og nú er hann líka orðinn bíleigandi.
Gréta ætlar að koma á morgun og mæta á mótið og svo ætluðu þau skötuhjúin að skella sér í smá ferðaleg. Hringurinn var nú á stefnuskránni og það ætti nú svo sem alveg að ganga ef að þau eru hvort sem er að fara norðurfyrir þá verður brúin tilbúin þegar þau koma þar að.
Þorsteinn er að vinna í Stað og likar mjög vel, þrátt fyrir það að hann þurfi stöku sinnum að þróa hjá sér þolinmæðina ef að kúnnarnir eru dónalegir eða ásaka hann fyrir beljandi norðanáttina sem heldur fólki við efnið.
Ég skil aldrei afhverju sumir breytast í skrímsli þegar þeir eru á ferðalögum og mæta í sjoppurnar. Ekki eru þeir neyddir til að stoppa, gætu bara alveg eins keyrt áfram í fýlu og verið dónalegir hver við annan
En kannski er þetta voða gaman og ég ætti bara að prófa
Stundum finnst mér ég vera eins og síðasti geirfuglinn, einu sinni minnti ég meira á risaeðlu, en svo grenntist ég aðeins
Ég elda "heimilismat", tek slátur,bý til bjúgu, hangikjöt, hakk og hamsa
Tek lítinn þátt í lífsgæðakapphlaupinu og á gamlan bíl og túpusjónvarp.
Mér fannst fyndið um daginn, þá sat ég í sófanum mínum ( sem Sigurlaug átti áður) og horfði á sjónvarpið. Í því var bíómynd þar sem atriðið var þannig að leikararnir voru ehv að ræða málin hvort við annað standandi við sitthvorn endann á borðstofuborði.  Það sem var á skjánum hjá mér var sem sagt borðstofuborðið og nefbroddurinn á leikurunum sitthvoru megin því að myndin var gerð fyrir flatskjá
Mér finnst ég lika stundum muna margt frá því í gamla daga. Ég man t.d alveg þegar rafmagnið kom. Það var 1966 og þá var ég þriggja ára. Reyndar man ég ekki neitt hvernig það var áður en rafmagnið kom en það er önnur saga. 
Sextíu og átta kom svo fyrsta sjónvarpið. Mig minnir að Kiddi og Dísa hafi keypt það saman. Spennan var óbærileg og ég held svei mér þá að við systkinin höfum setið vatnsgreidd og raðað í stærðarröð í sófanum frá klukkan sex þegar var búið að tengja græjuna til klukkan átta þegar fréttirnar byrjuðu og horfðum í æsingi á stillimyndina. Hugsið ykkur ef að þessi gjörningur hefði átt sér stað á fimmtudegi!!!! Þá var ekki einu sinni sjónvarp
Svo man ég eftir meiriháttar apparati sem rataði inn í stofu á Oddsstöðum. Það var skermur úr plasti, grænn neðst, brúnn í miðjunni og blár efst.  Þetta var sett yfir sjónvarpið og var undanfari litasjónvarpsins
En nú er nóg bull í bili, vona að heppnist að troða þessu á síðuna.
Eigiði ljúfar stundir
kveðja Hvalshöfðabóndinn

Nú er ég næstum eins og Bubbi Morthens mínus það að ég er talsvert laglausari en hann og með meira hár. Nei ég er búin að taka morgunrútínuna, að gefa H unum þremur hænum, hundum og heimalningum.
Enn er nú frekar kalt en ég ætla alls ekki að væla meira yfir því.
Við hittumst sveitungarnir í Barnaskólanum á miðvikudagskvöldið og áttum saman notalega stund til að rífa okkur upp úr norðanáttarniðursveiflunni og ég er bara ekkert alveg viss um að svona hittingur hefði átt sér stað ef að veðrið hefði verið ehv skárra.
Þannig að allt hefur sinn tilgang meira að segja norðanáttin.
Róbert er farin á fjöll og kjellingin næstum ein í kotinu. Hann er komin með tvo túra og vonandi verða þeir nú fleiri eins og undanfarin ár.
Ég skemmti mér stundum manna best yfir sjálfri mér. Þannig er mál með vexti að ég á alveg dásamlega vinkonu sem lítur stundum hér við og oftast hlæjum við okkur til óbóta.
Hún á það til þessi elska að færa mér gjafir.
Ég gef henni aldrei gjafir.
Jú reyndar einu sinni þá lagði ég það á mig að flytja heim frá Danmörku blómapott handa henni af því að hún er svo mikil blómarós þessi elska. Hún dásamaði pottinn hægri vinstri og dáðist að honum. . . . þangað til hún uppgötvaði að þetta var ekki BOLLi.
Hún er nefnilega svo svag fyrir fallegum bollum.
En þetta var nú útúrdúr. Um daginn kom hún og færði mér gjöf. Þetta voru tveir pakkar af plastpokum (4stærðir ) úr Ikea með tvöföldum lás, ofsa fínir pokar, stærðirnar auðkenndar með litum og eins og vinkonan sagði hægt að nota þá aftur og aftur.
Mér fannst þetta algjört æði, tók einn af hverri stærð og lagði á eldhúsborðið og fór að velta fyrir mér hvað ég gæti nú sett í svona dýrindispoka.
Nú eru komnir fjórir dagar og pokarnir enn á borðinu og mér ekki búið að detta neitt í hug til að setja í þá og hvað þá til að setja aftur og aftur
Því þeir eru auðvitað alltof fínir fyrir hakk og ehv svoleiðis drasl til í frystinn.
Svo velti ég því fyrir mér hvaðan sum afkvæmin hafa naumhyggjuna

já ennþá andar hann að norðan. Geðheilsan við að að snappa og álftirnar eru búnar með grasið mitt.
En það breytir svo sem ekki neinu að vera að væla. Ég hangi ennþá í þeirri von að hlýni uppúr tuttugasta og við taki bara besta sumar í manna minnum.
Í fjárhúsunum eru enn örfár skjátur ásamt heimalningunum og Orra óknyttalambi. Orri greyið á mömmu en hún mjólkar honum engan veginn þannig að hann hefur bjargað sér prýðilega með að stela sér sopa hér og þar. Best finnst honum þegar ehv kind er að bera, þá ræðst hann á hana og ryksugar úr henn hvern einasta mjólkurdropa á meðan hún er í sakleysi sínu að kara lambið/ lömbin.
Um daginn bar gemlingur sem þurfti að hjálpa og hann og lambið voru þreytt eftir átökin, þannig að ég bað Róbert að kíkja á hann eftir klst því að ég þurfti að fara með þorstein á Hvt til læknis. Þegar Róbert kom út var Orri að sjálfsögðu að tæma gemlinginn þannig að honum var hent fram fyrir í ganginn og ekki nóg með það þá lokaði hann Orra inni í fjárvigtinni til frekara öryggis. Þar stóð hann greyið orðinn hás og sármóðgaður þegar ég kom heim.
Daginn eftir var önnur kind að bera og Orri stökk af stað og ég henti honum bara strax fram á ganginn. Hann greyið beygður af reynslu dagsins áður fór bara sjálfur inn í vigtina og skammaðist sín greinilega eins mikið og hann gat. Sennilega  semsagt ekki neitt.
En allir eru hraustir og hressir hér á bænum þannig að í stöðunni er sennilega ekki annað en að klæða sig bara aðeins betur og þreyja þorrann þó að skerpla sé og vona það besta. Það hefur oftast verið til bóta
kveðjur Hvalshöfðabóndinn

Núna í vor eru íbúar Hvalshöfða búnir að eiga í heilögu stríði við álftirnar sem að sjá sér ekki annað fært en að stemma stigu við þessari ofsalegu grassprettu hér á túnbleðlunum. Þeim er smalað hér af túnunum oft á dag og auk þess skreyta núna flest túnin fuglahræður sem að veifa manni glaðlega í "andvaranum" og veita álftunum félagsskap, því að þær kippa sér takmarkað upp við þær.
Mér datt í hug að álftasmölun væri ágætis uppbótarvinna fyrir annars alveg gagnslausa heimilishundana. 2o álftir sátu hér sunnarlega á höfðanum einn morguninn þegar ég kom út og ég sigaði gáfnaljósunum Teit og Tátu á þær. Bæði tóku þau strauið í þveröfuga átt og fóru beint að réttinni og gjömmuðu samviskusamlega á rollurnar sem voru þar, þannig að ég kallaði þau til baka og sigaði þeim aftur.
Þá kveikti Táta á perunni og rauk af stað í suðurátt að fuglunum. Teitur vinur minn aftur á móti toppaði sín fyrri afrek. Hann horfði "gáfulega" á mig hljóp svo þvert á slóðina hennar Tátu og stefndi austur, mundi svo allt í einu eftir því að hugsanlega hefði verið ehv matur eftir heima,, þannig að hann gjammaði örlítið á Ekkertið sem hann virðist sjá allsstaðar og  sneri svo við og snuðraði í kringum bæinn í hálftíma í von um að finna einhverja matarörðu þar.
En ýmislegt er það fleira sem vekur manni gleði og góðar tilfinningar þrátt fyrir blessaða norðanáttina.
Fyrstan skal telja hann Jón. Jón er mórauður hrútur sem var seinna lamb mömmu sinnar.
Ekki veit ég nu hvort lömb geta orðið fyrir súrefnisskorti í fæðingu, en eitthvað kom að minnsta kosti fyrir hann Jón. Hann hengdi haus fyrstu dagana í orðsins fyllstu merkingu og þurfti að gefa honum með svo að hann héldi nú heilsu. En í gær fór hann út með mömmunni sinni og systur. Ég hef nú grun um að Jón sjái dálítið illa en hann fylgir að minnsta kosti mömmu sinni þó að hann fari vissulega lengri leiðir að því en önnur lömb, því hann á það til að taka aukahringi af og til þegar hann labbar á eftir henni. Þegar þau voru að fara niður af kerrunni skokkaði hann háleitur á eftir henni. . . . . . og svo hvarf undan honum jörðin. . . aumingja Jón. Lenti á hvolfi en var samt fljótur að jafna sig.
Gemlingarnir hafa þetta vorið elskað lömbin sín sem aldrei fyrr. Ekki verið vesen með neinn þeirra, enda finnst mér það ekki skrítið því lömbin þeirra og Undrabarnsins eru svo sææææt.
Skjannahvít með stór augu og sum alveg eins og þau séu með maskara í kringum augun.
'Eg og einn hrússinn sem er með extra stór augu áttum okkar gæðastund um daginn. Ég hékk á stíunni hans og sagði honum með einstaklega bjánalegri röddu aftur og aftur hvað hann væði dædur og dædur og ðvakalega dædur ( skrifað eftir framburði) og við hvert orð stækkuðu í honum augun og hann varð bara ennþá sætari. Algört krútt.
Læt þetta duga að sinni. Þetta er bara smá innlit um glugga hversdagsleikans því þrátt fyrir norðangarran hefur hann nú alltaf einhvern sjarma.
Og takk fyrir öll kvittin elskurnar
Hvalshöfðabóndinn

Já það er sko sannarlega langt síðan ég hef hent hér inn línu.
Margt og mikið er búið að vera  að gerast hér á Hvalshöfðaslotinu.
Sauðburðurinn byrjaði með trukki þann 15. en nú eru bara tuttugu og fjórar eftir.
Fyrstu vikuna var rosa kraftur í þessu og í vinnunni voru vordagar þannig að ég var úti að meðaltali 18 til 20 tíma á sólarhring. Það fannst mér alveg rosalega gaman. Ærnar spýttu úr sér lömbunum sprækum og hraustum og plássin sem ég bjó til í húsunum á nóttunni fylltust öll sem eitt daginn eftir.
Ég er nú ekki viss um að almennur leikmaður myndi skilja upp né niður í öllum þessum tilfæringum og vafstri fram og til baka með féð, en svona þarf þetta að ganga víst svo allt gangi smurt.
Það er skemmtilegt hvað margir vinir og vandamenn hafa gefið sér tíma til að líta við á þessum dásamlega tíma og allar hendur litlar og stórar hafa verið vel þegnar í hin ýmsu störf, en nú er orðið frekar fátt í kotinu.
Vordagarnir í skólanum voru meiriháttar að mínu mati.
. Krakkarnir voru í hópum sem voru allir að vinna að grænfánaverkefninu sem skólinn er að vinna að. Þ.e,a.s þau sem voru ekki í sauðburðarleyfi eða að æfa hljómlistarvalið fyrir vorhátíðina.
Þarna var gerður kartöflugarður, og settar niður kartöflur, endurunninn pappír, hreinsað frá trjám og gróðursett fleiri, hreinsað út úr væntanlegri hænsnahöll og smíðað inn í hana aðstaða fyrir hænurnar, málað og myndskreytt úti og inni, borið á leiktækin og borðið fyrir utan skólann og smíðaðir bókagámar, varpkassar og matartrog fyrir hænurnar.
Og þvílíkt dugnaðarfólk sem var þarna að verki!!
Ég hef þá trú að krakkarnir hafi bæði gott og gaman af því að taka þátt í svona óhefðbundnu starfi þar sem þau í rauninni sjá líka strax árangur af því sem að þau voru að bardúsa. A.m.k fannst mér mjög gaman
Þessari viku lauk svo með vorhátíð í skólanum á Hvammstanga og þar með var ég komin í sauðburðarfrí, því ég reyni að snapa alla aukavinnu yfir veturinn og taka hana út í frídögum á sauðburðinum, annars gengi þetta nú ekki upp.
En auðvitað mætti ég á skólaslitin.
Þar voru að útskrifast 18 ungar flottar manneskjur sem mér finnst ég eiga pínulítinn part í eftir að hafa verið inni í bekknum hjá þeim síðastliðin tvö ár.
Þessar elskur færðu mér blómvönd að kveðjuskini ásamt glasi með kindamyndum á og risastórann  loðinn hrút.
En nú ætla ég ekki að sitja lengur, heldur vippa mér út í blessaða norðanáttina ( Hef sko alveg staðið við það alveg síðan í fyrra að blóta henni ekki ) og kíkja í húsin.
Ég set nú vonandi oftar inn línu núna þegar um hægist, ef að þá kemur ekki upp það vandamál að það sé bara ekkert að gerast og þar af leiðandi ekkert að segja frá
kveðja Hvalshöfðabóndinn

Frekar væmin yfirskriftin en svona er þetta bara.
Á vorin ferð ég bara alltaf hreint eins og kátur kettlingur.
Mér finnst allt svo spennandi og það er svo margt sem hægt er að hlakka til.
Lömbin eru að fæðast, grasið að spretta og maríuerlan mín er mætt á svæðið.
Vorboðinn er í mínum huga eins og ég hef nú einhverntímann áður sagt, spretthlaup, skopp og hopp og hliðarhopp og stífhopp á ská með sveiflu, hjá litlum lífsglöðum verum.
Vorið býr til þessa lotningu sem ég fæ fyrir lífinu og hversu sterkt þetta afl er í óburðugum nýfæddum einstaklingum. Þetta blessaða líf sem sumir segja að hafi orðið til úr engu og afþví bara
En nú verð ég að hætta og fara að kíkja í húsin, og ætla bara að njóta og vera væminn lítill bóndi og þess sem lífið hefur uppá að bjóða.